Caacupé

Położone 57 km na wschód od Asunción, stolicy Paragwaju, leży niewielkie miasteczko Caacupé, będące siedzibą najważniejszego miejsca pielgrzymkowego w kraju. Legendy głoszą, że na początku XVI wieku chłop z plemienia Indian Guarani o imieniu Indio Jose został nawrócony na chrześcijaństwo przez francuskich misjonarzy franciszkańskich, którzy przebywali w wiosce Tobati. Indio Jose był rzeźbiarzem, którego misjonarze wybrali do wyrzeźbienia wizerunku Matki Boskiej dla nowego kościoła dla jego plemienia. Pewnego dnia, spacerując po lesie w poszukiwaniu dużego drzewa Yerba Mate, z którego mógłby wyrzeźbić figurę, omal nie został namierzony przez wojowników z wrogiego plemienia Mbayae.

Mbayae gwałtownie sprzeciwiali się tradycji chrześcijańskiej i ogłosili się wrogami wszystkich nawróconych. Aby uciec przed prześladowcami, Indio Jose uciekł głębiej w las i ukrył się w pniu ogromnego drzewa. Ukrywając się w nim, modlił się do Matki Boskiej o ochronę przed wojownikami i o to, by przeszli obok, nie dostrzegając go. Po zakończeniu modlitwy spłynął na niego słup światła, a Maryja ukazała mu się w wizji. Indio Jose obiecał Jej, że jeśli go ochroni, wykona dwie Jej rzeźby z drewna drzewa, pod którym się ukrywał. Maryja przyjęła tę obietnicę i zniknęła, pozostawiając Jose samego na drzewie, a wojowników przechodzących obok, nie dostrzegając go. Wierny danemu słowu, Indio Jose ściął drzewo i z jego drewna wyrzeźbił dwie figury Matki Boskiej, z których większą umieścił w kościele w Tobati (gdzie nadal się znajduje), a mniejszą zachował dla swoich nabożeństw.

Kilka lat później, w 1603 roku, pobliskie jezioro Tapaicuá wylało i zalało dolinę Pirayú, zalewając wszystko, w tym dom Indio Jose i przechowywaną tam figurę. Franciszkański ksiądz Luis de Bolaños (1549-1629), w towarzystwie mieszkańców regionu, żarliwie modlił się o uspokojenie wód. Wkrótce zdarzył się kolejny cud. Wzburzone wody opadły, a figura cudownie pojawiła się na jeziorze. Odtąd nazywano ją Matką Boską Cudów (La Virgen de los Milagros). Po tym, jak figura przetrwała powódź, cieśla, również imieniem Jose, otrzymał od franciszkanów pozwolenie na budowę małego kościoła, w którym miała zostać umieszczona. Poszukując drewna na kapliczkę, odkrył miejsce zwane Ka'aguy Kupe (za lasem) i postanowił przeprowadzić się tam z rodziną. Po jego śmierci, kilka lat później, krewny zabrał wdowę i dziecko z powrotem do Tobati, gdzie umieścił małą figurkę obok większej, która już tam była (większej figury, którą wyrzeźbił pierwszy Jose, Indio). Po kolejnym stuleciu potomek drugiego Jose zwrócił mniejszą figurkę do Ka'aguy Kupe, gdzie wzniesiono nową świątynię.

W kolejnych wiekach posąg umieszczano w co najmniej dziewięciu coraz większych kaplicach, kościołach i bazylikach. Przez pewien czas, aby nadać jej większą rangę i okryć ją bogatymi szatami, jej postać była nieproporcjonalnie powiększana, aż władze kościelne zarządziły przywrócenie wizerunkowi pierwotnych rozmiarów. Dziś Matka Boska z Caacupé to piękna drewniana rzeźba, mierząca około 50 centymetrów wysokości, o delikatnej owalnej twarzy i niebieskich oczach. Ma na sobie elegancką śnieżnobiałą tunikę i błękitny płaszcz na ramionach, zdobiony złotym haftem. Jej blond włosy opadają na ramiona, a dłonie złożone są do modlitwy. Posąg stoi na kuli, która spoczywa na dużym półksiężycu. Ze względu na swój błękitny płaszcz nazywana jest również Błękitną Dziewicą Paragwaju lub La Virgen Azul de Paraguay.

Budowę obecnego kościoła rozpoczęto w 1945 roku i choć nie został on jeszcze w pełni ukończony, od 1980 roku jest on sanktuarium Matki Boskiej Cudownych z Caacupé. Miasto zostało założone w 1770 roku przez Carlosa Murphy'ego, żołnierza w służbie króla Karola III Hiszpańskiego, choć pierwsza osada istniała tam już w XVII wieku. Caacupé jest uważane za centrum religijne Paragwaju, miejsce spotkania narodu i Kościoła, a błogosławiony wizerunek Maryi towarzyszył procesowi kształtowania się narodowości paragwajskiej.

8 grudnia, święto Maryi, jest najważniejszym świętem religijnym Paragwaju. W przeddzień święta drogi prowadzące do Caacupé stają się niemal nieprzejezdne, ponieważ ulice zalewa około miliona pielgrzymów. To znaczna liczba odwiedzających, biorąc pod uwagę, że cały kraj liczy niecałe siedem milionów mieszkańców (87% wyznania katolickiego). Całe rodziny przybywają z prowiantem i spędzają noc na czuwaniu, oczekując na pierwszą mszę świętą o świcie. Brukowany plac przed bazyliką jest wystarczająco duży, aby pomieścić około 300,000 XNUMX osób i co roku jest przepełniony. W nocy wiele osób śpi na chodnikach, skrawkach trawy i wszędzie tam, gdzie znajdzie się miejsce.

Niektórzy pielgrzymi pokonują pieszo 36 kilometrów z Asunción, inni korzystają z autobusów kursujących przez całą dobę, niektórzy jadą autobusem w połowie drogi, a potem idą kilka godzin, a jeszcze inni jeżdżą rowerami. Jeszcze inni pokonują ostatnie 20 kilometrów na kolanach, a niektórzy nawet ostatnie XNUMX kilometrów niosąc ciężkie krzyże. Ponieważ grudzień to szczyt lata na półkuli południowej, marsz odbywa się zazwyczaj nocą. W mieście znajduje się ogromny targ z setkami sprzedawców pamiątek i żywności. W mieście odbywa się wielki pokaz fajerwerków, a tysiące ludzi dołącza do procesji ze świecami.