Las Lajas

W odległych górach południowo-zachodniej Kolumbii, Katedra Matki Boskiej z Las Lajas należy do najpiękniejszych i najbardziej czarujących sanktuariów pielgrzymkowych na świecie. Widok baśniowego splendoru, którego piękno zapiera dech w piersiach. Lśniąca bielą, z strzelistymi iglicami, katedra niepewnie trzyma się zbocza stromego klifu. Ściana klifu wznosi się nad wartko płynącą rzeką Guaitara, która dwoma ostrymi zakrętami w kształcie litery S wpada przez stromy górski wąwóz na odcinku niecałych 1,6 km. Dwa wodospady spływają prosto z porośniętych dżunglą klifów, a nie ponad nimi, spadając z wysokości trzydziestu metrów do rwącej rzeki. Deszcze często przemijają, a zalegające mgły skrywają i odsłaniają kościół z szybkością rąk magika. Wtórując nieustannemu szmerowi płynącej wody, dzwony kościelne rozbrzmiewają echem w górskich dolinach.

Sanktuarium Las Lajas to neogotycka katedra wzniesiona w latach 1916–1944 dla upamiętnienia legendarnego objawienia się Matki Boskiej na pionowej ścianie klifu 45 metrów nad rzeką. Według legendy, w 1754 roku Indianka Maria Mueces i jej głuchoniema córka Rosa zostały zaskoczone przez potężną burzę. Znalazły schronienie między gigantycznymi ścianami wąwozu, a ku zaskoczeniu Marii Mueces, Rosa wykrzyknęła: „Metysa mnie wzywa…” i wskazała na rozświetlony błyskawicami obraz na ścianie klifu. Najstarsza relacja o tej legendzie pochodzi z relacji z podróży Fray Juana de Santa Gertrudis przez południowe regiony Nowego Królestwa Granady w latach 1756–1762. Katedra została zbudowana w taki sposób, że klif wąwozu z wizerunkiem Matki Boskiej stanowi tylną ścianę kościoła. W 1951 r. Kościół rzymskokatolicki zatwierdził dziewiczą Nuestra Senora de Las Lajas, a w 1954 r. ogłosił sanktuarium bazyliką mniejszą.