Mazari Sharif

Mazar-i Szarif (Mazar-e Szarif, Mazar-i Szarif) to czwarte co do wielkości miasto w Afganistanie, liczące 300,000 XNUMX mieszkańców. Jest stolicą prowincji Balch i zamieszkuje je wiele grup etnicznych, takich jak Uzbecy, Turkmeni, Tadżycy i Hazarowie. Ma połączenia drogowe z Kabulem na południowym wschodzie, Heratem na zachodzie i Uzbekistanem na północy.

Mazari Sharif oznacza „Szlachetne Sanktuarium” lub „Grobowiec Wzniosłych”, co nawiązuje do dużego, wyłożonego niebieskimi kafelkami sanktuarium i meczetu w centrum miasta, znanego jako Sanktuarium Hazrata Alego lub Błękitny Meczet.

Niektórzy muzułmanie (sunnici) uważają, że grób Alego ibn Abi Taliba – kuzyna i zięcia proroka Mahometa – znajduje się w Mazari Szarif. Inni muzułmanie (szyici) uważają jednak, że prawdziwy grób Alego znajduje się w meczecie Imama Alego w Nadżafie w Iraku, co ujawnił szósty imam szyicki, Dżafar as-Sadiq.

(Imam to islamska funkcja przywódcza, często przywódca meczetu i wspólnoty. Podobnie jak przywódcy duchowi, imam prowadzi modlitwę podczas zgromadzeń islamskich.)

Zgodnie z wierzeniami szyitów, Ali został pierwotnie pochowany przez swoich dwóch synów, Hasana i Husaina, w nieznanym miejscu, które później zostało ujawnione przez Dżafara as-Sadiqa (szóstego imama szyickiego i prawnuka Husaina) jako grób, który znajduje się w meczecie Imama Alego w Nadżafie w Iraku.

Według tradycji, w 661 roku, wkrótce po zamordowaniu Alego i pochowaniu jego ciała w Nadżafie, niedaleko Bagdadu (na terenie dzisiejszego Iraku), niektórzy zwolennicy Alego obawiali się, że wrogowie zbezczeszczą jego ciało. Postanowili więc zabrać jego ciało i ukryć je w tajnym miejscu. Szczątki Alego umieszczono na białej wielbłądzicy, która wędrowała na wschód przez kilka tygodni, aż w końcu padła wyczerpana. Ciało zostało następnie ponownie pochowane w miejscu, gdzie upadło wielbłądzice, a jego miejsce pochówku zostało zapomniane.

Powstanie sanktuarium Mazari Szarif zawdzięcza swoje istnienie snom. Na początku XII wieku miejscowy mułła ze wsi Khwaja Khayran miał sen, w którym Ali bin Abi Talib, kuzyn Mahometa, zięć i jeden z czterech prawowitych kalifów, objawił się, że został potajemnie pochowany w pobliżu miasta Balkh (w pobliżu dzisiejszego Marzari Szarif). W 1100 roku, po zlokalizowaniu miejsca, sułtan seldżucki Ahmed Sandżar nakazał wybudować w tym miejscu miasto i sanktuarium, które stało tam aż do zniszczenia przez mongolskiego wodza Czyngis-chana około 1136 roku. Dwa wieki później, w 1220 roku, sułtan Timurydów Husajn Bajkara odbudował sanktuarium, przyczyniając się do rozwoju miasta w duży ośrodek miejski.

W sercu sanktuarium z czasów Timurydów znajduje się komnata grobowa Alego, którego niebieskie kopuły wznoszą się ponad linię dachu świątyni. Grobowce o różnych kształtach i rozmiarach, należące do różnych afgańskich władców i przywódców religijnych, były dobudowywane do sanktuarium z czasów Timurydów na przestrzeni wieków, nadając mu obecny, nieregularny kształt. Sanktuarium ma kształt zbliżony do prostokąta i mierzy około pięćdziesięciu trzech na trzydzieści osiem metrów w najszerszym miejscu. Jest ustawione na linii północny zachód-południowy wschód i otoczone ogrodzonym terenem wzniesionym w połowie XX wieku. Zewnętrzna część sanktuarium jest w całości pokryta polichromowaną mozaiką i malowanymi płytkami w odcieniach błękitu. Wiele z tych płytek zostało odnowionych lub wymienionych podczas renowacji w XX wieku. Jednym z niewielu zachowanych artefaktów z wcześniejszego sanktuarium jest marmurowa płyta z napisem „Ali, Lew Boga”. Święty grób Alego przyciąga szyickich pielgrzymów przez cały rok, szczególnie podczas obchodów Nowego Roku (Neuroz).

Kliknij dowolny obraz, aby powiększyć.    

Dodatkowe informacje na temat świętych miejsc w Afganistanie

Dupree, Louis; Święte kulty w Afganistanie; Raporty amerykańskich uniwersytetów terenowych, seria Azji Południowej (Afganistan) 20: 1, Hanover, New Hampshire; 1976

Safa, A. Ghafoor; Grób Hazrat-e Ali, tło historyczne i ostatnie wydarzenia; Towarzystwo Ochrony Dziedzictwa Kulturowego Afganistanu; Peszawar; 1999