Malowidła jaskiniowe Uis

Biała Dama to malowidło naskalne w masywie górskim Brandberg w Damaralandzie, na północno-zachodniej pustyni Namibii. Malowidło znajduje się w jaskini znanej jako Schronisko Maack i przedstawia kilka postaci ludzkich oraz oryksy (gatunek antylopy) na płycie skalnej o wymiarach około 5.5 m x 1.5 m. Biała Dama jest najbardziej szczegółową postacią ludzką w tym zespole i ma wymiary około 39.5 cm x 29 cm.

Zwykle przyjmuje się, że obraz przedstawia rytualny taniec, a Biała Dama jest szamanem. Ma białe nogi i ramiona, co może sugerować, że jego ciało zostało namalowane lub że nosił jakieś ozdobne ozdoby na nogach i ramionach. W jednej ręce trzyma łuk, a być może w drugiej kielich. Ze względu na łuk i oryksy, obraz interpretowano również jako scenę polowania. Poza szamanką/damą, pozostałe postacie ludzkie są mniej szczegółowe i są przeważnie całkowicie czarne lub całkowicie białe. Jeden z oryksów ma ludzkie nogi. Fryz wydaje się mieć znaczenie duchowe, ponieważ kilka zwierząt ma ludzkie tylne nogi lub ludzkie twarze, co symbolizuje połączenie światów, gdy uzdrowiciel wchodzi w trans, a świat duchowy, aby przynieść uzdrowienie i prosić o deszcz oraz obfitość zwierzyny dla swojego ludu. Malowidło zostało prawdopodobnie wykonane z ochry, węgla drzewnego, manganu i hematytu, a jako spoiwa użyto serum krwi, białka jaja kurzego i kazeiny. Szacuje się, że malowidła naskalne mają około 1000–2000 lat.

Obraz uległ poważnym zniszczeniom od czasu jego odkrycia na początku XX wieku. Przez kilka dziesięcioleci turyści polewali obraz wodą, aby kolory były lepiej widoczne na ich obrazach, przez co obraz szybko blakł. Miejsce to jest obecnie chronionym zabytkiem Namibii, a zwiedzanie jest dozwolone tylko z oficjalnymi przewodnikami.

Uwaga autora: Z dwóch powodów opisywanie i nazywanie malowideł i rycin naskalnych w jaskiniach rozsianych po rozległym regionie południowej Afryki „sztuką naskalną” jest nieprecyzyjne i mylące. Po pierwsze, choć malowidła i ryciny były często wykonane z różnym stopniem kunsztu artystycznego, ich cel nie był artystyczny, lecz szamański, obrzędowy i terapeutyczny. Po drugie, choć malowidła i ryciny rzeczywiście pełniły różne funkcje szamańskie, obrzędowe i terapeutyczne, lepiej rozumieć je jako znaczniki określonych geograficznych miejsc mocy, ducha i energii. To jest najważniejsze; niezależnie od (rzekomego) znaczenia malowideł i rycin, ich lokalizacja geograficzna jest pierwszorzędna, podczas gdy ludzkie artefakty są drugorzędne.